Enginn þarf að óttast síður |
|
en Guðs barna skarinn fríður, |
|
fugl í laufi innsta eigi, |
|
ekki stjarna’ á himinvegi. |
|
|
|
Sjálfur Guð á Zíonsfjöllum |
|
sól og skjöldur reynist öllum |
|
barnaskara’ í böli’ og hörmum, |
|
ber hann þau á föðurörmum. |
|
|
Engin neyð og engin gifta |
|
úr hans faðmi má oss svipta; |
|
vinur er hann vina beztur, |
|
veit um allt, er hjartað brestur. |
|
|
Hann vor telur höfuðhárin, |
|
heitu þerrar sorgartárin; |
|
hann oss verndar, fatar, fæðir |
|
frið og líf í sálum glæðir. |
|
|
Syng því dátt með sigurhljómi, |
|
Zíons hjörð, og einum rómi. |
|
Hræðast þarftu’ ei, fjendur falla |
|
fyrir Drottins orði snjalla. |
|
|
Svo er endar ógn og stríðin, |
|
upp mun renna sigurtíðin, |
|
oss þá kallar heim til hallar |
|
himna Guð, er lúður gjallar. |
|